Blog biznesowy: gotowe spółki zoo w Warszawie, które są na sprzedaż, do rejestracji lub do zakładania spółek!

Struktura nowego Międzynarodowego Systemu Walutowego

Powrót do jednostki walutowej w złocie, jaki dokonał się w Bretton Woods, oparty został, jak wzmiankowaliśmy wyżej, na trzech zasadach: swobodnej wymienialności, sztywnym parytecie i wprowadzeniu Prawa Ciągnienia.

Jakie były konsekwencje tych postanowień? Swobodna wymienialność, na której opierała się struktura nowego Międzynarodowego Systemu Walutowego, miała gwarantować po- wrót do systemu wolnego handlu. Z racji różnic ekonomicznych i rozpiętości między poszczególnymi walutami swobodna wymienialność została wzmocniona ustanowieniem między nimi stałego parytetu. Obowiązkiem każdego państwa członkowskiego Międzynarodowego Funduszu Walutowego było zgłoszenie Funduszowi wartości własnej waluty w relacji do złota, a więc w relacji do dolara, ponieważ tylko on był bezpośrednio wymienialny na ten szlachetny kruszec.

Można z tego wywnioskować, że system stałych parytetów spoczywał nie tyle na dolarze czy złocie, co na wymienialności tego pierwszego na drugie. Układy z Bretton Woods pozwalały jednak na istnienie pewnego marginesu fluktuacji kursu rzędu 1% w górę lub w dół w porównaniu z rzeczywistym parytetem danej waluty. Tak więc, z wyjątkiem dolara, pełniącego rolę waluty wzorcowej, chwilowe wahania kursów walutowych mogły sięgać 2%. Maksymalne zaś wahania kursów między dwoma walutami nie mogły przekroczyć 4%. Powyżej tego marginesu banki centralne miały obowiązek interwencji na rynku dewizowym, kupując w razie zwyżki waluty krajowej lub sprzedając w razie jej zniżki pewne ilości złota lub dolarów, co pozwalało się utrzymać w dozwolonych granicach odchyleń kursów.

Prawo Ciągnienia pozwalało każdemu członkowi, państwu członkowskiemu Funduszu, sięgnąć do kapitału MFW, który wcześniej subskrybowało w walucie krajowej w wysokości 75% i w złocie w wysokości 25%. Jest zrozumiałe samo przez się, że Stany Zjednoczone dysponujące w czasie podpisywania układów w Bretton Woods 28% głosów na 31,25% wymaganych stały się „żandarmem walutowym świata”.

Jest rzeczą oczywistą, że w takim systemie rola polityki kredytowej była najważniejsza. Ale czy system przyjęty w Bretton Woods mógł zapewnić wyrównanie bilansów płatniczych i zapobiec tym samym dewaluacjom ogłoszonym jednostronnie?

Czy ujmując rzecz bardziej ogólnie, Gold Exchange Standard da się pogodzić z rozszerzeniem się w święcie gospodarki rynkowej? Czy ścisła zbieżność między kapitałem płynnym danego kraju a płynnym kapitałem międzynarodowym nie byłaby pod tym względem jedyną prawdziwą gwarancją efektywnej stabilności na międzynarodowym rynku dewizowym?

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.